گفتم که بعد ازآن همه محنت آن عشق و آن دنیای محبت

آن سر به زانو بردن و زاری. آن عشق وآن دلداری و یاری

تو مرا تنها نگذاری ...

گفتم پس از آن بی خبری ها آن گریه ها و دیوانه گری ها.

گر جان ز شیدایی به لب آری جز من به یاری دل نسپری تو

مرا تنها نگذاری ...

تا دلم مست و مد هوش تو شد گلشن عشقم در آغوش تو شد

گفتم که بیایی تو مرا تنها نگذاری ...

هر زمان بردی نام دگران چون مرا دیدی از غم نگران گفتی

که به جز من به جهان دلداده نداری تو مرا تنها نگذاری ...

گمان ندارم مرا دگر تو به غم جدایی بسپاری ز غم بمیرم اگر

تنها بی پناهم بگذاری مرا که ترسم خدا نکرده دگر نیایی به

برمن ندانی آن دم که بی تو هستم دلم چه آورد به سرم  ...

من مثه اون موجم که ميخواد

خودشو رها کنه ز دريا

منتها ميره و زودی برميگرده تو آغوش دريا

نميتونم رها بشم

نميتونم بگم برو

حتی نميتونم تظاهر بکنم

که نه ديگه نميخوامت گم شو از دلم برو

ميخوام بازم عاشق باشم

ميخوام بازم بسوزم و

تا آخر عمر هم که شده

از عشق تو غرق مشکل باشم

بگذار هر روز، دليلي باشد در دست

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

 

سحرگاهان همراه با طلوع خورشید

با عشق تو متولد می شوم

تا شامگاه از نبودنت می سوزم و می سازم

اگر باشی از وجودت جان می گیرم

و با نفست زندگی می کنم

و با خنده ات آرزوهایم را به فراموشی می سپارم

به اندازه تمام ستاره های اسمان دوستت دارم

همان ستاره هایی که شبهای خلوتم را نظاره گر بودند

ودر اخر ای افتاب زیبای شرق

 از این انتظار سرد خسته شدم

دریابم

 گفتن: گناه است

 وقتی به راستی سخن گفتم

 گفتن: دروغ است

 وقتی به ستایش رو آوردم

 گفتن:فریب است

 وقتی گریستم

گفتن: کودکانه است

 وقتی خندیدم

 گفتن: دیوانه است

 و حالا که هیچی نمی گم.............. می گن عاشقه !!!!!

درعمق چشمان تو چه می گذرد,توکه روحی به وسعت دریا داری

توکه دردوردستها هم مرا ازدعای خیرت بی نصیب نمیگذاری

توکه درکنارت معنای زندگی را فهمیدم.

بایاد تو عاشق بودن راچشیدم.

باتوعاشق بودن را تجربه کردم, پیشانی به خاک وفای تو ساییدم

 اولين باري که عاشقت شدم يادته ؟

 من يه کرم سيب بودم و تو يه کرم ابريشم ...

من به تو قول دادم ديگه هيچوقت سيب نخورم و تو هم قول دادي دور خودت پيله نزني

 ولي نمي دونم چي شد که من طاقت نياوردم و فقط يه خورده سيب خوردم و تو هم از غصه دور خودت پيله بستي...

حالا دومين باره که عاشقت شدم

 اما من هنوز يه کرم سيب هستم و تو يه پروانه خوشگل

تو پر زدي و رفتي و من موندم و سيب هايي که جايي براي خورده شدنشون نمونده ...

از هر چي سيبه منتنفرم

اگر خداخدايا مرا بگرياني من اسمانت را ز غم بگريانم

گفت: تو تا حالا اينجا اومدی؟

گفتم:هی.

گفت: من همين جا می بينمش. چهار بار اومديم. اگه بدونی چه

خاطره هايی دارم اينجا.

(خاطره! به ياد خودم افتادم. همين جا کنارم می نشست. نگاهم

می کرد. چای می خورد با کيک. بغض ميکرد. قول می داد قول

می گرفت.از همين جا هم رفت.رفت که رفت.)

گفتم:خوبه. مواظبش باش. اذيتش نکنيا. مهربون باش باهاش. تو

هيچ چيز هم عجله نکن.

گفت: نه بابا حواسم هست.تو که اين چيزارو نمی فهمی. الانم

مهمون منی.چی ميخوری؟

گفتم: چايی فقط.

گفت:تو ليستش چايی نداره که

گفتم: برو به اون آقاهه که پشت ميز نشسته بگو اسماعیل ميگه

چايی امروزو دو نفره بده. با کيک...

من پر از دردم.. پر از سردي... پر از تنهايي... پر از دلتنگي... اين روزها تنهاييم را بيشتر دوست دارم..

 چونكه هر لحظه اش با تو بودن را برايم يادآور ميشود.. خوب ميدانم كه توي يكي از همين روزها كه پر از دلتنگي و بهانه هستم .. پر خواهم كشيد.............!

من صبورم اما ..............

به خدا دست خودم نیست اگرمی رنجم

        یا اگر شادی زیبایی تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم...........!

من صبورم اما ..............

چه قدر با همه عاشقیم  محزونم !

        وبه یاد همه خاطرهای گل سرخ مثل یک شبنم افتاده به غم مغمومم.!

من صبورم اما ..............

بی دلیل ازقفس کهنه شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند

...........می ترسم!

من صبورم اما ..............

آه............این بغض گران صبر نمی داند چیست....؟

 آهي كشيد غمزده پيري سپيد موي
افكند صبحگاه در آيينه چون نگاه
در لا به لاي موي چو كافور خويش ديد
يك تار مو سياه!
در ديگاه مضطربش اشك حلقه زد
در خاطرات تيره و تاريك خود دويد
سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود
يك تار مو سپيد!
در هم شكست چهره ي محنت كشيده اش
دستي به موي خويش فرو برد و گفت "واي!"
اشكي به روي آينه افتاد و ناگهان
بگريست هاي هاي!
درياي خاطرات زمان گذشته بود
هر قطره اي كه بر رخ آيينه مي چكيد
در كام موج، ضجه ي مرگ غريق را
از دور مي شنيد
طوفان فرو نشست، ولي ديدگان پير
مي رفت باز در دل دريا به جستجو
در آب هاي تيره ي اغماق خفته بود
يك مشت آرزو...!     

اگرپرواز مي كردم چه مي شد؟
پرم را باز مي كردم چه مي شد؟
اگر پروانه بودم صبح تا شب
گلي را ناز مي كردم چه مي شد؟

دل دائم صبورم را شکستند

به جرم پا به پای عشق رفتن
پر و بال عبورم را شکستند
مرا از خلوتم بیرون کشیدند
چه بی پروا حضورم را شکستند
تمنا در نگاهم موج می زد

ولی رویای دورم را شکستن

       نتوانم نتوانم جستن

                     هر زمان عشقي و ياري ديگر

        كاش ما آن دو پرستو بوديم

             كه همه عمر سفر ميكرديم

                             از بهاري به بهاري ديگر...

 دلم هوايش را كرده بهانه ديدنش را مي گيرد

به فريادم برسيد اين روح آشفته و تشنه را به ديار او برسانيد

مرا به زادگاه او ببريد مي خواهم غربت ديرينه ام را بگريم